«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) دو سنگ برپاکرده که بر آنها سنگ دیگر نهند که علاه باشد و عرب بر آن کشک خشک کنند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) : لاتنفع الشاوی فیها شاته و لا حمارا و لا علاته. راجز (از اقرب الموارد).