حماط

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) علف خشکی که در آن مار کمین کند و هر علف خشک. (ناظم الاطباء). || جِ حَماطَه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به حماطه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر