«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) علف خشکی که در آن مار کمین کند و هر علف خشک. (ناظم الاطباء). || جِ حَماطَه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به حماطه شود.