حمئه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ مِ ءَ] (ع ص) جای گل آلود و تیره. (از اقرب الموارد). حتی اذا بلغ مغرب الشمس وجدها تغرب فی عین حمئه. (قرآن(1) از اقرب الموارد). و عین حامیه نیز خوانده شده است. (اقرب الموارد).
(1) - قرآن 18/86.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر