حمده

«لغت نامه دهخدا»

[حَ دَ] (اِخ) حمدونه. دختر زیادبن تغبی. وی از قریهء بادی از اعمال وادی آش باشد. حمده ادیبه ای بزرگوار و شاعره ای صاحب جمال و مال بود با پارسائی و پاکدامنی. جز اینکه دوستی ادب وی را وامیداشت که با اهل آن بیامیزد. این آمیزش با پاکدامنی همراه بود. وی را شاعرهء اندلس لقب دادند. او راست:
و لما ابی الواشون الا فراقنا
و ما لهم عندی و عندک من ثار
و شنواعلی اسماعنا کل غاره
و قل حماتی عند ذاک و انصاری
غزوتهم من مقلتیک و ادمعی
و من نفسی بالسیف و السیل و النار.
(از معجم الادباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر