حمزه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ زَ] (اِخ) ابن اسدبن علی بن محمد، مکنی به ابی یعلی. یاقوت گوید: وی ادیب، کاتب، شاعر، مورخ و از اعیان دمشق و از افاضل مبرزین آنجا بود و در دمشق555 ه . ق. بمرد او راست تاریخی در حوادثی که از سال 441 ه . ق. آغاز آن باشد و تا هنگام مرگش آنرا ادامه داده است وی را عنایتی بحدیث بود و او را کتبی است که سماع وی بر آنها بوده و از شعر اوست:
ایاک تقنط عندکل شدیده
فشدائدالایام سوف تهون
و انظر اوائل کل امر حادث
ابداً فما هو کائن سیکون.
و گفت:
یا نفس لاتجزعی من شده عظمت
و ایقنی من اله الخلق بالفرج.
(از معجم الادباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر