«لغت نامه دهخدا»
[حَ زَ] (اِخ) ابن اسدبن علی بن محمد، مکنی به ابی یعلی. یاقوت گوید: وی ادیب، کاتب، شاعر، مورخ و از اعیان دمشق و از افاضل مبرزین آنجا بود و در دمشق555 ه . ق. بمرد او راست تاریخی در حوادثی که از سال 441 ه . ق. آغاز آن باشد و تا هنگام مرگش آنرا ادامه داده است وی را عنایتی بحدیث بود و او را کتبی است که سماع وی بر آنها بوده و از شعر اوست: ایاک تقنط عندکل شدیده فشدائدالایام سوف تهون و انظر اوائل کل امر حادث ابداً فما هو کائن سیکون. و گفت: یا نفس لاتجزعی من شده عظمت و ایقنی من اله الخلق بالفرج. (از معجم الادباء).