«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص) حلیم و بردبار. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). صابر و متحمل. (غیاث) : چون آهن اگر حمول گردی ز آه چو منی ملول گردی.نظامی. طلبکار باید صبور و حمول که نشنیده ام کیمیاگر ملول.سعدی. || ما یحمل للتداوی من فتیله. (اقرب الموارد). واحد حمولات است و آن داروهایی است که آنرا انسان برای مداوا در دبر یا فرج میگذارد. (بحر الجواهر). و رجوع به قانون ابوعلی سینا چ تهران ص278 شود. || بارکش. حمل کننده یا بسیار بردارندهء بار. (غیاث) : مال را کز بهر دین باشی حمول نعم مال صالح گفت آن رسول.مولوی. سعدی چو پای بند شدی بار غم بکش عیار دست بسته نباشد مگر حمول.سعدی.