«لغت نامه دهخدا»
[حَ می یَ] (ع اِ) رشک و ننگ. (منتهی الارب). انفه زیرا آن سبب حمایت است. (اقرب الموارد). ج، حمیات. (منتهی الارب) : اذ جعل الذین کفروا فی قلوبهم الحمیه حمیه الجاهلیه. (قرآن 48/26). || نخوت و مروت. (اقرب الموارد) : حدیث کافر و غازی بمانم که آن بی دین بود این بی حمیه.سوزنی. || (مص) ننگ و عار داشتن. (منتهی الارب). محمیه بر وزن منزله. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). انفه. (اقرب الموارد).