«لغت نامه دهخدا»
[حَنْ نا] (هندی، اِ) قبضهء زین. || زین. (ناظم الاطباء). - حنای زین؛ در عرف همان چیز را گویند که پیش زین باشد و گاه فرودآمدن جلو اسب بدان بندند و در عرف هند هنا بتشدید نون خوانند. (آنندراج).