حنا

«لغت نامه دهخدا»

[حَنْ نا] (هندی، اِ) قبضهء زین. || زین. (ناظم الاطباء).
- حنای زین؛ در عرف همان چیز را گویند که پیش زین باشد و گاه فرودآمدن جلو اسب بدان بندند و در عرف هند هنا بتشدید نون خوانند. (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر