«لغت نامه دهخدا»
[حَنْ نا نَ] (اِخ) استن حنانه؛ نام ستونی است که از چوب بود و حضرت رسول پشت بدان تکیه داده خطبه میخواندند و چون منبر مقرر شد و بر منبر برآمدند و خطبه خواندند، از آن ستون ناله برآمد مانند طفلی که از مادر جدا شود. (غیاث) (آنندراج) : استن حنانه از هجر رسول ناله میزد همچو ارباب عقول.مولوی. گر نبودی چشم دل حنانه را چون بدیدی هجر آن فرزانه را.مولوی.