حنث

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) بزهء بزرگ. (دهار). بزه. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (مهذب الاسماء). اثم. (اقرب الموارد). ذنب. (اقرب الموارد) : و کانوا یصرون علی الحنث العظیم. (قرآن 56/46). || خلاف در سوگند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). خلف در یمین. (اقرب الموارد). ج، احناث : و آل مهلب هرگاه که بحق مهلب سوگند یاد کردندی حنث را بدان راه نبودی. (تاریخ بیهق). || ادراک و بلوغ. (اقرب الموارد). تکلیف. (منتهی الارب). حد بلوغ. (اقرب الموارد). حد بلوغ. حد تکلیف. بتکلیف. گویند: بلغ الغلام الحنث. (اقرب الموارد). بتکلیف رسید آن کودک. (ناظم الاطباء). || (مص) بزه مند شدن. (منتهی الارب) (دهار) (ترجمان عادل). || میل کردن از حق بباطل. (اقرب الموارد). || میل کردن از باطل بحق یا از حق بسوی باطل. || خلاف سوگند کردن. (منتهی الارب). سوگند دروغ کردن. (ترجمان علامه). دروغ شدن سوگند. (تاج المصادر بیهقی). وفا نکردن بموجب سوگند. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر