«لغت نامه دهخدا»
[حَ جَ رَ] (ع اِ) نای گلو. خشک نای. نای حلقوم. ج، حناجر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). آلت آواز حنجره است و اوسه غضروف است: ورقی، ما لا اسم له، مکبی. و این آخری را طرجهالی نیز نامند. (از ذخیرهء خوارزمشاهی). سر قصبه الریه و آن عضوی است غضروفی و مرکب است از سه غضروف و آلت صوت و حصرنفس است. (از بحر الجواهر) : خاموش تو که گوش خرد کر کرد بر زیر و بمّ حنجرهء مؤذنش.ناصرخسرو. خوش آوازی که بحنجرهء داوودی آب از جریان و مرغ از طیران بازدارد. (گلستان). -حنجره غلطان؛ خوانندهء خوش خوان. (ناظم الاطباء) (غیاث) (آنندراج) : حنجره غلطان کند شراب صبوحی وقت سحر مقریان بی مزه خوان را. طالب آملی (از آنندراج). - حنجره غلطک؛ خوش خواندگی سرود و نوعی از آوازی که صوت را بحلق غلطانیده برآرند. (غیاث) (آنندراج). - حنجره نما؛ آینه که طبیب بدان درون حنجره بیند. (یادداشت مرحوم دهخدا). || آوازی که از حلق برآید. (ناظم الاطباء). || (مص) ذبح کردن. || حنجرهء چشم؛ فروشدن بمغاک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).