حنجود

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) حنجره. (اقرب الموارد). نای گلو. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || قاروره ای است دراز که در آن ذرور نگاه دارند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || آوندی است مانند ثلهء خرد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). آوندی مانند ثلهء خزف. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر