«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) حنجره. (اقرب الموارد). نای گلو. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || قاروره ای است دراز که در آن ذرور نگاه دارند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || آوندی است مانند ثلهء خرد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). آوندی مانند ثلهء خزف. (ناظم الاطباء).