حنطه

«لغت نامه دهخدا»

[حِ طَ] (ع اِ) قمح. گندم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). و ضماد ممصوغ آن گزیدن سگ را نافع است. ج، حِنَط. (اقرب الموارد).
- حِنطهء رومی؛ خالاون. خندروس. و آن قسمی گندم سیاه و باریک و دراز باشد. (یادداشت مرحوم دهخدا). و رجوع به تحفهء حکیم مؤمن شود.
- حنطه صغار؛ سلت. طیفا. طراغوس. (یادداشت مرحوم دهخدا).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر