حنکه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ نَ کَ] (ع اِ) پشتهء مشرف از زمین بلند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر