«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) باد که از وی آواز آید مانند حنین شتر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). باد بانگ کن. (مهذب الاسماء). باد سخت آوازکننده. || کمان بانگ آور. (ناظم الاطباء). || زن کودک دار که شوهر کند تا زوج بمهمات اولادش قیام نماید. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || (ص) مهربان. (اقرب الموارد).