حواء

«لغت نامه دهخدا»

[حَوْ وا] (ع ص) سیاه. (منتهی الارب). ج، حُوّ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || گیاه مایل بسیاهی از بسیاری سبزی. (منتهی الارب). || مؤنث احوی: شفه حوا؛ لب سرخ مایل بسیاهی. || رجل حواء؛ مرد مارگیر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مار افسونی. (مهذب الاسماء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر