«لغت نامه دهخدا»
[حَ بَ] (ع اِ) مادر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || پدر. || خواهر. || دختر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || قرابت از جانب مادر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). گویند: لی فیهم حوبه؛ اَی قرابه من الام. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || رقت مادر بر فرزند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || اندوه. (منتهی الارب). هم. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || (اِمص) درویشی و حاجت. || حالت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و گفته نمیشود جز در شر و بدی گویند: بات بحوبه سوء. (اقرب الموارد). || (ص) مرد ضعیف. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و بضم حاء نیز آید. ج، حُوَب. (منتهی الارب). || زن ضعیف زمین گیر. (از اقرب الموارد). || (اِ) زوجه و زن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || سریه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): در حدیث است: اتقوا الله فی الحوبات؛ اَی النساء المحتاجات. (اقرب الموارد). || گناه و اثم. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بزه و گناه در عقوق مادر و خواهر. و به ضم هم آمده. (منتهی الارب). || ستور. || وسط خانه. || (مص) گناه کردن. حَوب. حوبه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).