«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (رومی، اِ) طرخون و آن سبزیی است که خوردن آن ذائقه را ببرد و قطع شهوت باه کند. (آنندراج) (برهان قاطع). || پوست فیل. (اقرب الموارد). پوست پیل. (منتهی الارب).