حوران

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (رومی، اِ) طرخون و آن سبزیی است که خوردن آن ذائقه را ببرد و قطع شهوت باه کند. (آنندراج) (برهان قاطع). || پوست فیل. (اقرب الموارد). پوست پیل. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر