حوصاء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص) مؤنث احوص. وصف است از حَوَص یعنی زن که دنبالهء چشم او باریک و تنگ باشد، بطوری که گوئی دوخته شده است. (از اقرب الموارد). چشمی که گوشهء وی تنگ بود. (مهذب الاسماء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر