«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) آبدان. برکه. (منتهی الارب). جایی که برای آب در زمین سازند. آبگیر. (یواقیت العلوم) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). ج، حیاض، احیاض. (منتهی الارب) : بدشت دگر بینمت آبگاه بحوض دگر بینمت آبخور.مسعودسعد. حوض ز نیلوفر و چمن ز گل سرخ کوه نشابور گشت و کان بدخشان. عثمان مختاری. خبر بردند شیرین را که فرهاد به ماهی حوض بست و جوی بگشاد.نظامی || حوض ظرف مدور برنجینی بود که در خیمهء شهادت برپا و از برنج صیقلی ترتیب یافته بود و در میانهء خیمهء جماعت و مذبح قدری رو بطرف جنوب گذارده شده، کهنه و خدمه هیکل قبل از آنکه در خدمت خود شروع نمایند دستهای خود را در آنجا شست و شو میدادند. (قاموس کتاب مقدس). -امثال: حوض نساخته قورباغه پیدا شد. - حوض الحمار؛ دشنام است یعنی شکسته سینه. (منتهی الارب). مهزوم الصدر. (اقرب الموارد). || (مص) گرد آوردن آب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).