حوم

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) گلهء بزرگ شتران تا هزار یا بی نهایت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). گلهء بزرگ از شتران. (اقرب الموارد). || (مص) حومان. گرد چیزی گردیدن. (منتهی الارب) (تاج المصادر بیهقی) (ناظم الاطباء). گرد چیزی درآمدن. (تاج المصادر). || قصد کاری کردن. (منتهی الارب). طلب کردن. (اقرب الموارد). قصد کاری کردن و طلب نمودن آنرا. (ناظم الاطباء): حام حول غرضه؛ طلبه. || تشنه شدن. (اقرب الموارد). فهو حائم و هی حائمه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر