«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (از ع، اِ) محوطه و هر جای دیواربست و سرای و خانه و صحن خانه. (ناظم الاطباء). صحن و گشادگی خانه. در تداول فارسی، فضائی وسیع و بی سقف که اطاقها بر طرفی یا چند طرف آن بنا شده است. - حیاط آشپزخانه.؛ - حیاط اندرونی.؛ - حیاط بیرونی.؛ - حیاط خلوت؛ سراچه ای در خانه که برای کارهای خاص کنند. - حیاط طویله.؛