حیاط

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (از ع، اِ) محوطه و هر جای دیواربست و سرای و خانه و صحن خانه. (ناظم الاطباء). صحن و گشادگی خانه. در تداول فارسی، فضائی وسیع و بی سقف که اطاقها بر طرفی یا چند طرف آن بنا شده است.
- حیاط آشپزخانه.؛
- حیاط اندرونی.؛
- حیاط بیرونی.؛
- حیاط خلوت؛ سراچه ای در خانه که برای کارهای خاص کنند.
- حیاط طویله.؛
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر