حید

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) تندی کرانهء هر چیزی. || تندی که از کوه بیرون آمده باشد و مانند بازو شده. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج). بلندی که از کوه بیرون خاسته بود. (مهذب الاسماء). ج، احیاد، حیود. || هر کوهی خرد تنها بسیار کج. (منتهی الارب). || گره شاخ بز کوهی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). ج، حیود، احیاد، حِیَد. (آنندراج) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || مثل و نظیر. (اقرب الموارد). و بکسر حاء نیز آید. (اقرب الموارد). مثل و مانند. (منتهی الارب). || (مص) حَیَدان. مَحید. حُیود. حَیدَه. حَیدوده. میل کردن و بگشتن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). بگردیدن. (المصادر زوزنی). بگشتن. (ترجمان عادل بن علی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر