حیفاء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص) مؤنث احیف. || ارض حیفاء؛ زمین بی باران. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر