حیق

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) آنچه درگیرد مردم را از مکروه فعل وی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || (ع مص) حُیوق. حَیَقان. احاطه کردن چیزی را. || کار کردن شمشیر در چیزی. || لازم شدن و واجب گشتن. || فرودآمدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || فرودآمدن بلا و مکروه. (ترجمان عادل) (تاج المصادر بیهقی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر