«لغت نامه دهخدا»
[حَ یَ] (ع مص) حیک. خرامیدن و گرازان رفتن و دوش و تن جنبانیدن در رفتن. (منتهی الارب). تکبر کردن: فهو حائک و حَیّاک و حیکانه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || تأثیر کردن سخن در دل. (منتهی الارب). || کار کردن شمشیر. رجوع به حیک شود.