«لغت نامه دهخدا»
[یَ] (ع اِ) خابیه خم خنب (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : چون جانهاشان برکند، خونشان ز تن بپراکند آرد بفردا افکند، در خسروانی خابیه منوچهری و رجوع به بنت الخابیه و رجوع به خابئه و خابه شود.