خاتم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (ع اِ) آخر هر چیزی و پایان آن (منتهی الارب) : هر که یقینش به ارادت کشد خاتم کارش بسعادت کشدنظامی چندین هزار سکهء پیغمبری زدند اول بنام آدم و خاتم به مصطفیسعدی || آخر قوم || حلقهء نزدیک پستان ماده || گو قفا (منتهی الارب) نقره القفاء، یقال: اِحتجم فی خاتم القفا (اقرب الموارد) جای حجامت || هوالدواء المجفف الذی یجفف سطح الجراحه حتی یصیر خشکریشه علیه، یکنّه من الَافات اِلی ان ینبت الجلدالطبیعی (قانون بوعلی چ تهران 1295 ه  ق کتاب 2 ص 150 س 21 ) داروئی که سطح جراحت خشک کند و از آفت نگاهدارد (بحر الجواهر ||) محمد (ص) خاتم الانبیاء و رجوع به خاتم الانبیاء شود (منتهی الارب) : از آن پیغمبران هم چنین رفته است از روزگار آدم تا خاتم انبیا (ص) (تاریخ بیهقی) شمسهء نه مسند هفت اختران ختم رسل خاتم پیغمبراننظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر