«لغت نامه دهخدا»
[تِ مَ] (ع اِ) عاقبت پایان سرانجام منتهی نتیجه آخر : در نهان سوی ما پیغام فرستاد که امروز البته روی گفتار نیست و ما آن نصیحت قبول کردیم و خاتمت آن بر این جمله است که ظاهر است (تاریخ بیهقی) اگر در کاری خوض کند که عاقبتی وخیم و خاتمتی مکروه دارد از وخامت آن او را بیاگاهانم (کلیله و دمنه) و خاتمت بهلاکت و ندامت انجامد (کلیله و دمنه) و طاهر بمناسبت او بیرون رفت و حربی سخت میان ایشان قائم شد و خاتمت کار طاهر هزیمت شد (ترجمهء یمینی ص 199 ) و در حفظ آن چپ و راست می پوئید [ ارسلان جاذب ] تا خاتمت کار همه وقایهء ذات و عرضهء جان خویش کرد (ترجمهء تاریخ یمینی ص 264 ) و آخرین دور کاسمان راند خطبهء خاتمت هم او خواند نظامی (هفت پیکر ص 7) عروسی بود نوبت ماتمت گرت نیکروزی بود خاتمتسعدی حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است کس ندانست که آخر به چه حالت برود حافظ - حسن خاتمت؛ عاقبت بخیری و سرانجام نیکو - سوء خاتمت؛ بدی سرانجام و عاقبت بشری و رجوع به خاتمه شود.