«لغت نامه دهخدا»
[تَ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) بمعنی خاتم سهیل نشان است که کنایه از دهان محبوب و معشوق و شاهد و ساقی باشد (برهان) : چون آب پشت دست نماید نگین نگین پس مهر جم بخاتم گویا برافکندخاقانی بخاتم سهیل نشان رجوع شود.