«لغت نامه دهخدا»
[رِخُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)خارخرمابن است خاریست که در درخت نخل می روید سُلّاءَه جمع سلّاء (منتهی الارب) رجوع به لغت خار شود.