«لغت نامه دهخدا»
[زَ دَ] (مص مرکب) فروبردن چیزی نوک تیز در تن یا جای دیگر نخس (بحر الجواهر) نخس معنیش قریب بمعنی دَخز است جز آنکه حالتی است که در آن چوب و انگشت بکار رود (بحر الجواهر).