«لغت نامه دهخدا»
[زَ] (اِخ) ابوحامد احمدبن محمدالخارزنجی، امام اهل ادب خراسان در زمان خود بوده است و چون بعد از سال 303 ه ق حج گزارد ابوعمر الزاهد عالم حلب و مشایخ عراق بتقدم و فضیلت او در علم ادب گوهی دادند آنگاه که به بغداد در آمد بغدادیان را معرفت او در لغت بشگفت آورد و گفتندی این خراسانی بادیه درنسپرده است ولی از عالمان ادب عرب است او می گفت که من بین دو عرب بست و طوس رشد کرده ام کتاب او به تکمله البرهان (بنا بر یادداشت مؤلف تکمله العین خلیل) معروف است او حدیث از ابی عبدالله محمد بن ابراهیم قوشچی شنید و الحاکم ابوعبدالحافظ نیز از او حدیث شنید سال مرگش 408 ه ق بماه رجب بوده است (انساب سمعانی).