خارکن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ] (اِ مرکب) نام نوائی است از الحان موسیقی که از غایت فرح خار غم از دل می کند (فرهنگ جهانگیری) نام نوائی و صوتی است از موسیقی (آنندراج) (برهان قاطع) (فرهنگ شعوری ج 1 ورق 373 فرهنگ خطی متعلق بکتابخانهء لغت نامه) : نوای خار - ( کن( 1) از عندلیب نیست عجب که مدتی سر و کارش نبوده جز با خار ظهیر فاریابی (از فرهنگ شعوری) (شرفنامهء منیری) ( 1 ن ل: خارکش و در این صورت شاهد نیست.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر