«لغت نامه دهخدا»
[شِ] (ع ص، اِ) جای دگرگونه شده و منزلی نمانده در وی و جائی که کسی در آنجا رسیدن نتواند (آنندراج) (منتهی الارب) (فرهنگ رشیدی ||) فروتن و رکوع کننده (آنندراج) (منتهی الارب) (غیاث اللغه) ترسکار (مهذب الاسماء) المتواضع لله بقلبه و جوارحه (تعریفات جرجانی) ج، خُشّاع و خُشَّع، خاشعون خاشعین ذلیل عجز و لابه کننده خاضع ترسیده کار : فی صلاتهم (59/ 21 ) لرأیته خاشعاً (قرآن 21 / 3) و کانوا لنا خاشعین (قرآن 90 / 32 ) خاشعین لله لا یشترون (قرآن 199 / خاشعون (قرآن 2 ناظر قلبیم اگر خاشع بود گرچه گفت و لفظ ناخاضع بودمولوی.