«لغت نامه دهخدا»
[خاصْ صَ] (اِخ) احمدبن محمد معروف به خاصه وی از مقربان الهی بود و پیوسته بر روزه و تلاوت قرآن و اعتکاف مسجد و رفتن راه نیکوکاری عمر می گذراند تا آنکه فرمان یافت زندگیش از مال موروثی می گذشت و از آن نیز بر سایر اهل علم و صلاح انفاق می نمود و هر یک از این افراد بتنهائی از انعام و کرم او بهره می بردند هیچگاه مجلسش از عالمی فقیه و صوفی ادیب خالی نبود او اوراد خاصه ای داشت و در روزهای پنجشنبه و جمعه بکلام بشر سخن نمیگفت و چون او را مهمی پیش می آمد از و» ،(11/ قرآن 42 ) « یا بنی ارکب معنا » ،(18/ قرآن 62 ) « آتنا غداءنا » قرآن چیزی می خواند و خود آنچه اراده داشت می فهمید مثل ( 2) در فضاء مسجد دفن شد (شدالازار چ قزوینی و اقبال ص 107 / قرآن 189 ) « أتوا البیوت من ابوابها.