«لغت نامه دهخدا»
96 (||) مص) مصدر اخطأ و / [طِ ءَ] (ع ص) وصف مؤنث کسی که خطا کننده است گناهکار : ناصیه کاذبه خاطِئه (قرآن 16 (12/ هذه الصیغه نادره فی مصادر المزیدات کعافیه مصدر عافی (اقرب الموارد) : و المؤتفکات بالخاطئه (قرآن 29.