«لغت نامه دهخدا»
[طِ دَ / دِ] (ن مف مرکب)کسی که او را ناراحتی و رنجی نباشد آنکه او را فراغت خاطر باشد آن که او را ملالی و تشویشی نباشد آسوده خاطر بی دغدغه بی تشویش.