«لغت نامه دهخدا»
(ص مرکب) بمعنی خاک مانند است چه سار بمعنی مانند هم آمده است (برهان قاطع) (غیاث اللغات) (آنندراج) : آنکه راه خلاف تو سپرد اگر آبست خاکسار شودمسعودسعد || کنایه از چیزی گردآلود است (برهان قاطع) (غیاث اللغات) (آنندراج) : فرزند من یتیم و سرافکنده گرد کوی جامه وسخ گرفته و در خاک خاکسار کسائی چون کنی از نطع خاک رقعهء شطرنج رزم از بس گرد نبرد چرخ شود خاکسار خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص 198 ) گفت ویحک چه کس توانی بود اینچنین خاکسار و خون آلودنظامی خاک پیراستن چه کار بود حامل خاک خاکسار بودنظامی || مردم افتاده درویش نامراد خوار ذلیل : سرانجام بختش کند خاکسار برهنه شود آن سر تاجداردقیقی برفتند هر دو شده خاکسار جهاندارشان رانده و کرده خواردقیقی خروشان بر شهریار آمدند دریده بر و خاکسار آمدندفردوسی بدو گفت کای ریمن خاکسار چه کژی بکار آوریدی چو مارفردوسی همی آرزو رزم شیران کنی مرا خاکسار دو کیهان کنیفردوسی بدگوی او نژند و دل افگار و مستمند بدخواه او اسیر و نگونسار و خاکسارفرخی سالار خانیان را با خیل و با خدم کردی همه نگون و نگون بخت و خاکسار منوچهری خاک بر سر آن خاکسار که خدمت پادشاهان کند که با ایشان وفا و حرمت و رحمت نیست (تاریخ بیهقی) از من برمید غمگسارم چون دید ضعیف و خاکسارمناصرخسرو هر حکیمی کاین شنود از تو چه گوید گویدت خاکساری خاکساری خاکسار ای ناصبی ناصرخسرو از شرار تیغ بودی بادساران را شراب وز طعان رمح بودی خاکساران را طعام امیرمعزی زهر خندد بخت بد بر زورق آن خاکسار کاتشین قاروره اش بر بادبان افشانده اند خاقانی شد پایمال تخت و نگین کز تو درگذشت شد خاکسار تاج و کمر کز تو بازماندخاقانی گر چه خصمان ز ریگ بیشترند همه را مرگ خاکسار کندخاقانی خاکساران بخاک سیر شوند زیردستان بدست زیر شوندنظامی که خورده روزی بینی به کام دشمن زر مانده و خاکسار مرده (گلستان) دگر سر من و بالین عافیت هیهات بدین هوس که سر خاکسار من دارد سعدی (دیوان چ مصفا ص 415 ) ای قطرهء منی سر بیچارگی بنه کابلیس را غرور منی خاکسار کردسعدی گناه آید از بندهء خاکسار به امید عفو خداوندگارسعدی من ارچه در نظر یار خاکسار شدم رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماندحافظ || غریب (غیاث اللغات ||) آنکه در صف نعال یعنی در کفش کن خانه بنشیند (برهان قاطع).