«لغت نامه دهخدا»
[کِ مُ دَ / دِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) زمینی که رستنی در آن نباشد (غیاث اللغات) (آنندراج ||) خاک پوک که آب بسیار بخود گیرد : سالکان را صحبت تن پروران سنگ ره است سیل را این خاکهای مرده کاهل میکند صائب (از آنندراج (||) ترکیب اضافی، اِ مرکب) قبر گور : چشمهء صاف بقا آلودهء گرد فناست بوی خاک مرده می آید ز آب زندگی میرزا حسن واهب (از آنندراج).