«لغت نامه دهخدا»
(ص نسبی) خاکی خاک آلود : این لب خاکین ما را در سفالین باده ده خاقانی خونین دلی بصبر سر اندوده وز سرشگ خاکین رخی چو کاه گل اندود می بریم خاقانی و این نواحی در میان شکسته ها و نشیب افزارهای خاکین و سنگین (فارسنامهء ابن ( بلخی ص 143.