«لغت نامه دهخدا»
[لَ / لِ] (اِ) خولنجان و آن رستنی است که مر دارو را بکار رود دوایی که چوب آن را خسرودارو گویند و درخت آن را بکسری که انوشیروان است نسبت داده اند (آنندراج) رجوع به خولنجان شود.