«لغت نامه دهخدا»
[دَ] (مص مرکب) تهی ماندن از || بی اهل و مردم شدن بی ساکن شدن چون: بلاد از مردم خالی ماند شغر (منتهی الارب||) خالی نماندن؛ از عهدهء کاری برآمدن : خدمتکار اگرچه فرومایه باشد از دفع مضرتی خالی نماند (کلیله و دمنه).