«لغت نامه دهخدا»
[غَ] (اِ مرکب) خانهء تابستانی را گویند( 1) (شرفنامهء منیری) (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) : بسا خان و کاشانه و خان غرد « بادغرد » و « بادغر » بدو اندرون شادی و نوشخرد ابوشکور بلخی (از فرهنگ اسدی) ( 1) - در حاشیهء برهان قاطع این کلمه به بمعنی بادگیر و خانهء تابستانی باشد ابوشکور بلخی گوید: خوش آنجا و کاشانه و بادغرد بدو « بادغرد » ارجاع داده شده است و گوید: هر آنگه که تیره بگردد جهان بسوزد چو دوزخ شود بادغر صاحب « بادغر » اندرون شادی و نوشخورد خسروانی در کلمهء ساکن باشد جایی است که منزلگه درویشان است و معرب « نون » ضبط کرده و گفته است: اگر « خان غرو » فرهنگ جهانگیری آن را است این قول صاحب فرهنگ جهانگیری نه از حیث ضبط (یعنی خان غرد) و نه از حیث تعریب بوسیلهء فرهنگهای « خانقاه » آن دیگر تأیید نشده است.