خانهء آئینه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ یِ نَ/ نِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آئینه خانه (آنندراج) : این خانه که چون چشم بود معدن نور از آینه اش دیدهء بد بادا دور در خانهء آئینه چو شه بنشیند شمعی است که جاکند بفانوس بلور یحیی کاشی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر