خانهء چشم

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ یِ چَ / چِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چشم خانه حدقهء چشم لخج (منتهی الارب) : کی دگر از خانهء چشمم قدم بیرون نهی ز استانت بردم آنجا خاک دامنگیر را کلیم (از آنندراج) پیام دیده ام ای اشک تر بخواب رسان بیا و خانهء چشم مرا به آب رسان معصوم کاشی (از بهار عجم).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر