خانه دار

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (نف مرکب) با کفایت میانه رو درست خرج (ناظم الاطباء) مقتصد کدبانو کیوانو چون: رقیه زنی خانه دار است، یعنی ادارهء امور خانهء خود را بخوبی انجام میدهد زنی که مواظبت بکارهای خانهء خود میکند || مالک خانه (غیاث اللغات) رب البیت : خانه داران ز جور خانه بران خانهء خویش مانده با دگراننظامی || خادم خانه پاسبان خانه (غیاث اللغات) کنایه از ملازم و مقیم در خانه که سرانجام باید پاسبانی خانه بعهدهء او باشد (آنندراج) : ای خانه دار ملک و دین تیغت حصار ملک و دین بهر عیار ملک و دین رأی تو معیار آمده خاقانی خانه زادند و بندهء در شاه خانه داران خاندان ملوکخاقانی چون حیدر خانه دار اسلام شاهنشه خاندان دولتخاقانی همه خوشه چینند و من دانه کار همه خانه پرداز و من خانه دارنظامی ناز با آن بی دماغی از پرستاران اوست فتنه با آن بیقراری خانه دار چشم تست صائب (از آنندراج) عاقبت چشم ترم از اشک خواهد شد سفید خانه ویران میشود چون طفل گردد خانه دار غنی (از آنندراج) هنوز کلبهء من از متاع بی برگی چنان پر است که صد جغد خانه دار من است سلیم (از بهار عجم).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر