«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ دُ مَ] (ص مرکب)خانه بیزار دشمن خانه (آنندراج) : در دیده و دلم نبود اشک را قرار طفلی که شوخ طبع بود خانه دشمن است حکیم (از آنندراج) بسکه سودا بر سر کوی تو پیچد در سرم در هوایت خانه دشمن همچو دود مجمرم کلیم (از آنندراج).