«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ فُ رَ تَ] (مص مرکب) فرورفتن خانه ای که پست شود و از سطحی که در آن قرار داشته باشد پایین تر رود (بر اثر رخوت زمین یا سستی بن و پایه ||) فرو رفتن خانه ای که آب آن را فراگیرد و در خود پیچد : ز گریه بر سر مردم یقین که خانهء چشم فرورود شب هجران ز بس که باران است کمال خجندی (از آنندراج).