خانه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ کَ دَ] (مص مرکب)قایم شدن مکان گرفتن اقامت کردن (آنندراج) : اعتمادش بود از روی قیاس خانه نتوان کرد در کوی قیاسمولوی یعنی خلاف رأی خداوند حکمت است امروز خانه کردن و فردا تحولیسعدی در دلم تا ماه حسنش کرد امشب خانه ای ابر نیسان شد دو چشم از گریهء مستانه ای میرزاصدر (از آنندراج ||) خانه ساختن خانه درست کردن : ای آنکه خانه بر ره سیلاب میکنی بر خاک رودخانه نباشد معولیسعدی مکن خانه بر راه سیل ای غلام که کس را نگشت این عمارت تمام سعدی (بوستان ||) خانه کردن آتش؛ پوشیده ماندن آتش و توسع یافتن آن چنانکه کس نبیند جای آنرا || خانه کردن کمان؛ کج شدن گوشه های کمان از وضع اصلی خود (غیاث اللغات).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر